Al bijna 4 maand is het ondertussen geleden, en ondertussen heb ook ik mijn leven al een tijdje terug opgepikt. Zoals ik al had verwacht denk ik niet meer iedere minuut, ieder uur, zelfs niet meer iedere dag aan pukkelpop. De pijn is weg, maar toch merk ik dat het toch z’n littekens nagelaten heeft. Het weer begint weer wat te draaien hier in België, er beginnen weer hevige regenbuien en rukwinden over het land te trekken. Nog steeds voel ik me op zo een momenten niet op mijn gemak. Als ik mijn huis, de auto, het school buitenstap en bijna wordt omvergeblazen door de zware wind, komen de herinneringen en de angstgevoelens terug de kop opsteken. Ook als ik ‘s avonds alleen in bed lig op kot, en de regen tikt luid tegen mijn raam (van enkel glas) en ik hoor de wind razen, komen deze gevoelens terug boven en geraak ik maar moeilijk in slaap. Zo zie je maar dat die dingen die in het leven gebeuren soms toch een blijvende impact op je leven kunnen hebben. De enige manier om hiermee om te gaan is ze een plaats te geven, en ze niet te verdringen. Ja, ik heb nu veel meer schrik van een storm dan vroeger, maar neen, ik schaam mij daar niet voor. Het was nu eenmaal een vreselijke gebeurtenis die niet zo gauw zal vergeten worden. 

Ik ben wel blij dat Pukkelpop zal blijven verder bestaan. Ik wou niet dat deze nachtmerrie mijn laatste herinnering ooit van Pukkelpop zou zijn. Volgend jaar gaan we dus proberen de negatieve connotatie die het woord Pukkelpop nu oproept, proberen laten vervagen en zullen we er een stevige lap op geven, dit alles uiteraard met de slachtoffers altijd in ons achterhoofd. 

Pukkelpop 2011, you changed many lives.